Samenvatting: Pierre Wuyts (mottige Pier voor de vrienden) was een zeeman wiens schip met man en muis verging. Hij liet een weduwe achter (Moe Stans) met een hoop kinderen. Stans bracht er welgeteld negen ter wereld en moest noodgedwongen haar plan trekken. Hoe de kindjes zijn opgegroeid kan men in het stuk vaststellen. Jos, de oudste, heeft een erg opvliegend karakter en doet steeds wat hij belooft: een pak rammel is een pak rammel. Swa, een andere zoon, zorgt voor de vrolijke noot in huis, maar vloekt al bijna zoveel als zijn grote broer. Dochter Trees is erg naief en ziet in de jongens geen kwaad. Dit zou haar weleens zuur kunnen opbreken. Amedee, de buurman, is een oude duivenmelker die te pas en te onpas over de vloer komt en eigenlijk stiekem een oogje heeft op Moe Stans. Of de liefde wederkerig is blijft nog maar de vraag. En dan is er de zuster van Stans, Tant Gertrude, een tang van een wijf, die getrouwd is met Jean-Pierre De Lacre en eigenlijk de eigenaar is van het pand dat Moe met haar kroost betrekt. Het huis zal worden verkocht, zodat Stans op straat zal staan. Een volksstuk met pit. De mooiste scene is het slot van het stuk, wat we uiteraard voor het publiek geheim houden. Moe Stans sterft in de armen van haar oudste zoon en op dat moment kan je zelfs in de meest rumoerige zalen een speld horen vallen. Nieuwsgierig genoeg geworden?

Rolverdeling: 4 mannen, 2 vrouwen

In dit volksstuk zien we enkele figuren uit De Familie Krapuul terug. Het is geen vervolg op dit stuk, maar speelt in dezelfde buurt.

Samenvatting: In de achterbuurt van een grootstad waar armoede en miserie heerst, probeert men op allerlei manieren de eindjes aan mekaar te knopen. Wanneer op een dag een jong meisje aanklopt, ziet Stafke een enorme gelijkenis met zijn dochter die ooit in een instelling werd geplaatst. Verbazend is wel dat Stafke nog nooit iets over zijn dochter heeft verteld, ook niet aan zijn beste vrienden. Hij vraagt Kamiel om het meisje te volgen en haar identiteit te achterhalen. Ook een linke pastoor helpt mee bij de zoektocht, maar het verhoopte resultaat blijft uit. Germaine, een bevriende buurvrouw die niet op haar mondje is gevallen, zorgt voor het eten, de was en de plas en vindt dat ze hiervoor niet ten volle gewaardeerd wordt. Ze voelt zich bovendien het slachtoffer van allerlei roddels en trekt ten strijde, met alle gevolgen vandien. Serieuze lachsalvos en nodige tranen wisselen mekaar voortdurend af en dat maakt het stuk zo sterk. Net zoals bij De Familie Krapuul zorgt het taalgebruik voor een shockeffect gedurende de eerste dertig seconden. Maar zonder deze woordenschat functioneert geen enkel personage.